Zbiory

Kolekcja Rodziny Poznańskich

28 sierpnia 2015
czytaj całość

Fundamentem muzealnej kolekcji jest dar Rodziny Poznańskich, przekazany Uniwersytetowi Kazimierza Wielkiego w 1997 oraz 2013 roku, przez Wandę z Dmowskich Poznańską - żonę ostatniego konsula generalnego II RP w Londynie dra Karola Poznańskiego. Zwiedzający podziwiać mogą srebrną zastawę stołową, porcelanowe serwisy, meble, a także dzieła sztuki. Całość przywołuje klimat międzywojennego saloniku.
Imponująca kolekcja obrazów i grafik zgromadzonych przez Państwa Poznańskich nie została jeszcze opracowana, wymaga gruntownych badań warsztatowych oraz atrybucyjnych, a także zabiegów konserwatorskich. Mamy nadzieję, że wyniki analiz potwierdzą autentyczność dzieł sygnowanych przez czołowych twórców XVIII, XIX oraz XX wieku (L. Gottlieb, T. Axentowicz, O. Boznańska, J. Fałat, Norblin).
Pinakoteka zgromadzona przez donatorów, głównie podczas pobytu w Paryżu w latach 1927-1934, skrywa niejedną tajemnicę.

czytaj całość…

Archiwum historii polskiej dyplomacji i dziejów Polonii

26 sierpnia 2015
czytaj całość

Ważną część zbiorów Muzeum stanowią archiwalia. Jako jednostka naukowo-badawcza Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego, Muzeum zajmuje się gromadzeniem, opracowywaniem, a także udostępnianiem archiwaliów związanych z dziejami polskiej służby dyplomatycznej oraz historią uchodźstwa polskiego. Wśród kilkuset bezcennych dokumentów w naszych zbiorach znajdują się m.in.: nadbitka Traktatu Ryskiego, odręczne listy generałowej Heleny Sikorskiej i prezydenta Władysława Raczkiewicza, nagrania z przemówieniami generała Władysława Andersa, czy międzywojenna korespondencja dyplomatyczna. Szczególną wartość mają dawne fotografie przedstawiające życie prywatne oraz działalność pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Odrębnym, równie unikatowym zespołem, są archiwalia dotyczące działalności emigracyjnego PSL, m.in. notatki i korespondencja premiera Stanisława Mikołajczyka.

czytaj całość…

Drzeworyty Stefana Mrożewskiego

26 sierpnia 2015
czytaj całość

Cykl ilustracji Stefana Mrożewskiego do „Boskiej Komedii” Dantego Alighieri to prawdziwa perła muzealnych zbiorów. Kolekcję drzeworytów przekazała do Muzeum Wanda Poznańska, żona Konsula Generalnego II RP – Karola Poznańskiego. Obecnie stanowią część ekspozycji stałej.

W latach 1938 – 1969 Stefan Mrożewski stworzył setkę ilustracji na motywach słynnego włoskiego poematu. Ostatnie prace ukończył już na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Ponieważ dzieła nabywali prywatni kolekcjonerzy, dziś rozproszone są one po całym świecie. Grafiki znajdujące się w Muzeum Dyplomacji i Uchodźstwa Polskiego, powstały w początku lat czterdziestych XX wieku. Artysta przebywał wówczas w Czaryżu (woj. świętokrzyskie). Czas wojennej apokalipsy musiał odcisnąć piętno na interpretacji dzieła Dantego.

Mroczna podróż po zaświatach może przyprawiać o dreszcze. Artysta czerpiąc inspirację z włoskiego poematu, roztacza przed odbiorcą wizję niewyobrażalnych cierpień doznawanych przez grzeszników w dziewięciu kręgach piekielnych. Z ciemnych plam barwnych i pozornie chaotycznej kompozycji wyłaniają się przerażające detale. Czy jesteście na nie gotowi?

Więcej o grafikach Stefana Mrożewskiego w zakładce UNIKATY.

czytaj całość…

Kabina ciszy

26 sierpnia 2015
czytaj całość

87 segmentów, 50 kg śrub… Niewielki pokoik, a w nim 4 fotele, 2 stoły, 12 krzeseł, razem 2 tony przeźroczystej pleksi. Panie i Panowie, oto  kabina ciszy – jedyny tego typu obiekt  w rękach cywilnych w Europie. Wygląd nie oddaje masy, ani znaczenia tego tajemniczego miejsca… Kabinę ciszy zamontowano w Konsulacie Polskim w Kolonii w początku lat 70. XX wieku. Trwała zimna wojna, rozmowy prowadzone w placówkach dyplomatycznych były pod szczególną ochroną… W tej dziwnej wojnie nerwów i napięcia, każda podsłuchana informacja była na wagę złota. Kabina działała na zasadzie klatki Faradaya. Ukradkiem wniesione urządzenie służące do rejestrowania  rozmów, tu – w kabinie ciszy stawało się bezużyteczne. 49 głośników generujących białe szumy niwelowało działanie tzw. pluskw. Zamontowany w środku sprzęt zapobiegał wyciekowi widma akustycznego. W 2014 roku, Konsulat RP w Kolonii był likwidowany, a kabina – dzięki życzliwości Ministerstwa Spraw Zagranicznych – trafiła do naszego Muzeum. Ponieważ bliźniacze obiekty nadal funkcjonują w wielu placówkach dyplomatycznych (nie tylko polskich), informacje o jej działaniu są tajne. I chociaż dziś kabina jest już odłączona, czasem, gdy jest zupełnie cicho słychać dziwne odgłosy – kto wie, może  to echo dawnych rozmów? 

czytaj całość…

Kolekcja Upominki w świecie dyplomacji

25 sierpnia 2015
czytaj całość

Kolekcję blisko 200 upominków z ponad 100 krajów świata zawdzięczamy Ministerstwu Spraw Zagranicznych, które w latach 2009 – 2016 systematycznie przesyłało do Muzeum pamiątki przywożone przez dyplomatów z podróży służbowych.

Wymiana upominków to punkt obowiązkowy programu każdej zagranicznej wizyty. Dary mają świadczyć o serdeczności wzajemnych kontaktów oraz szacunku. W świecie dyplomacji nie ma miejsca na przypadek i spontaniczne decyzje, dlatego upominek musi być starannie przemyślany. Koncepcja i charakter daru są przedmiotem obustronnych ustaleń podczas przygotowywania wizyty. Prezent nie może onieśmielać kosztownością, ani też stanowić banalny suwenir dostępny w sklepie z pamiątkami. Chętnie wybiera się upominki związane z lokalnym rzemiosłem artystycznym, folklorem, historią oraz kulturą rodzimego kraju.  Niekiedy celuje się w zainteresowania osoby obdarowywanej (np. premier RP – Józef Oleksy podczas wizyty w Hiszpanii przekazał swojemu odpowiednikowi w Madrycie – Felipe Gonzalesowi, znanemu z zamiłowania do drzewek bonsai, okazy skarłowaconych drzewek brzozy i wierzby).

Dość częstą praktyką jest wręczanie daru o charakterze publicznym. Wówczas dyplomata staje się jedynie pośrednikiem, na którego rękach składa się dobro narodowe. Tak czynili przywódcy zachodnioeuropejscy przekazujący w latach siedemdziesiątych polonica do odbudowywanego Zamku Królewskiego w Warszawie. Para żubrów przekazana Prezydentowi Francji przez Lecha Wałęsę podczas wizyty w Paryżu w 1991 roku, nie trafiła do prywatnego ogrodu Françoisa Mitterranda, a stała się dobrem narodowym i wstępem do odbudowy populacji tych pięknych zwierząt we Francji.

Kolekcję „Upominki w świecie dyplomacji” tworzą eksponaty wykonane w różnych technikach i stylach. Oleje, rysunki, grafika,  fotografie, rzeźby, mozaiki, motywy wyszywane, haftowane, odlewane. Często wytwarzane przez lokalnych twórców, w warsztatach rękodzielniczych. Przedmioty unikatowe, charakterystyczne dla wąskich grup etnicznych. Wiele z nich figuruje na liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO (np. mongolski instrument – morin chuur, czy petrykiwskie malarstwo artystyczne). Eksponaty ze złota, srebra, drewna, kamienia, bursztynu, masy perłowej, porcelany, kryształu, ceramiki … Kolekcja atrakcyjna, ale i wymagająca.

Na wystawie prezentujemy jedynie 90 obiektów – niewielki  wycinek tego zachwycającego i niezwykle intrygującego w swej heterogeniczności zbioru, są to m.in.: srebrny zegar zodiakalny z Izraela, kamienna mozaika z Palestyny, misternie haftowany krajobraz Diamentowych Gór z Korei Północnej, obraz ze szkła i bursztynu z Obwodu Kaliningradzkiego, tradycyjna szata mieszkańca Mauretanii, azerski dywan, reprezentacyjny strój z Uzbekistanu,  kopia hełmu samurajskiego z Japonii, i wiele, wiele innych … Ileż opowieści zaklętych jest w tej kolekcji, a przecież nie wszystkie jeszcze poznaliśmy!?

czytaj całość…

Militaria i pamiątki żołnierzy 2 Korpusu Polski

24 sierpnia 2015
czytaj całość

Kolekcję tworzą m.in. bateldresy 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie - 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka, 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej, a także koszule tropikalne żołnierzy Armii gen. Andersa. Mundury pochodzą z lat 1943-1956. Na uwagę zasługują oryginalne oznaki rozpoznawcze oraz pamiątkowe przypinki, które obrazują szlak bojowy, który przemierzyli żołnierze.
Członkom Stowarzyszenia Weteranów Polskich w Ameryce (SWAP) zawdzięczamy galerię uniformów nawiązujących swym krojem i barwą do mundurów Błękitnej Armii Hallera. Samo Stowarzyszenie jest najstarszą, niezależną samopomocową organizacją skupiającą polskich Weteranów. Powstało w 1921 r. w Cleveland  (obecna siedziba w Nowym Jorku), z myślą o niesieniu pomocy polskim inwalidom wojennym oraz bezrobotnym żołnierzom. Skąd w tym czasie polscy weterani za Oceanem? Kiedy wybuchła I wojna światowa Polonia Amerykańska włączyła się w walkę o niepodległość Ojczyzny, ponad 20 tysięcy ochotników wyruszyło do Francji, by dołączyć do Błękitnej Armii Hallera. Po 1918 r. zdecydowana większość… powróciła do Stanów Zjednoczonych. W czasie II wojny światowej Stowarzyszenie organizowało pomoc dla Rodaków walczących w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, to oni później zasilili szeregi Związku. Po wojnie Weterani wspierali  finansowo „Solidarności”, a także wysyłali do Polski paczki z lekarstwami, żywnością i odzieżą. W trakcie ponad 90 letniej działalności przez szeregi Stowarzyszenia przewinęło się prawie 19 tys. osób, dziś liczy ok. tysiąc członków. Mundury, które znajdują się w Muzeum pochodzą  z lat 1950-1970. Prawdziwą ozdobą kolekcji jest uniform z 1932 r.

czytaj całość…

Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy
Muzeum Dyplomacji i Uchodźstwa Polskiego
ul. R. Berwińskiego 4, tel./fax 52 346 23 18